0

Wat als…

Na een onwijs drukke jaar was het eindelijk tijd voor mijn vakantie. Eerlijk gezegd ook wel een welverdiende vakantie. Het was heel erg nodig zowel lichamelijk als geestelijk. De laatste weken liep ik (letterlijk) op mijn reserves. Je begrijpt dus dat een vakantie erg nodig was.

Na lang wikken en wegen besloten we samen met mijn zussen en hun kids naar Barcelona te gaan. In eerste instantie ook wel met een dubbel gevoel. Voor de trouwe volgers en de mensen die ons boek hebben gelezen weten dat ik exact 2 jaar geleden, met spoed vanuit Barcelona naar Nederland terug ben gekomen omdat mijn vader getroffen werd door een hartinfarct. Gelukkig is hij nu weer helemaal de oude.

Dus het was even een dubbel gevoel, omdat het voor mij een nare herinnering naar boven bracht. Terwijl ik er wel al een aantal fijne dagen had doorgebracht. Maar ik kreeg ook als tip om juist te gaan zodat ik die ‘’nasmaak’’ kwijt zou raken. Afijn de tickets werden geboekt.

Zoals jullie in mijn vlogs en fotodagboek hebben kunnen zien en lezen heb ik een heerlijk relaxte tijd gehad. Heb oprecht genoten. Persoonlijk had ik verwacht dat ik best paranoïde zou zijn en toch teveel met mijn gedachten in Nederland zou zijn. Dat paranoïde zit overigens sowieso beetje in mijn karakter, ik heb “maar” 2x per dag gebeld naar mijn ouders J.

Goed om een lang verhaal kort te maken, op de dag dat ik morgens in Düsseldorf landde is er in de middag een aanslag gepleegd op de La Rambla.

Het idee dat ik daar gelopen heb en dat het maar 1 dag eerder had moeten gebeuren is zo’n raar gevoel. Zoveel onschuldige mensen zijn om het leven gekomen. Zoveel mensen die nu ook een nasmaak houden aan zo’n geweldige vakantiebestemming. Zo onwerkelijk en heel erg heftig. Ik kan het met geen 1000 woorden uitleggen wat het met je mindset doet vooral omdat je constant in een modus zit van wat als?

Ik moet eerlijk bekennen dat het me even angstig heeft gemaakt. Ook omdat er daarna een reisje naar Parijs stond gepland. Je bedenkt je wel een paar keer voordat je iets op zoekt. Waar ik vooral naartoe wil met mijn blog is dat angst er in elke vorm is. Maar ik vroeg mezelf af of ik me door angst steeds wilde laten leiden? Antwoord daarop is NEE!

Angst in welke vorm ook is een negatieve emotie. Een emotie waardoor je je niet moet laten leiden. En die je de baas moet zijn. Anders wordt de wereld heel klein en zal je altijd voor het veilige en bekende weg kiezen. Als iets voorbestemd is om te gebeuren dan zal het hoe dan ook plaatsvinden.

Dus weg met alle angst! Geniet van het leven…