Waarom wil een kind niet eten?

Onze Amin is van de drie het lastigst qua eten. Het gekke was dat hij van baby tot peuter echt alles at en lustte. Opeens wilde hij niet meer. Hij liep bij een kinderarts voor z’n longen en daar heb ik toen navraag gedaan. Die arts zei: “Ga hem alsjeblieft niet dwingen. Zet z’n bord neer, leg maar neer wat hij hoort te eten en maak verder geen ruzie en ga niet dreigen dat hij geen toetje krijgt. Als hij honger heeft komt hij echt wel, hoor.” Een wijze les, waar ik zo veel aan heb gehad. In het begin voerden we altijd oorlog met hem. “Jij gaat niet van tafel!” Toen we daarmee stopten, was het niet meer interessant voor hem. Nu moet hij wel aan tafel blijven zitten, maar als hij niet eet, negeren we dat. Ik maak er absoluut geen issue meer van.

Elke avond die ellende slaat ook over op de rest van het gezin, terwijl het zo’n belangrijk moment van de dag is. Daarbij wil ik niet dat ze nare herinneringen krijgen aan iets moeten eten. Ik zeg natuurlijk wel tegen hem dat als hij aan tafel niets eet, hij daarna ook niets meer krijgt, maar als ik zie dat hij echt z’n best doet, dan ben ik niet zo streng dat hij later op de avond niets meer mag. Het is dus niet: “Nee, geen zin, ik lust dat niet” en daarna komen zeuren dat hij honger heeft.

Amin was altijd heel dun. Ik wist nooit zo goed wat ik daarmee aan moest. Mijn eigen moeder haalde alles uit de kast om hem aan het eten te krijgen en dan nog lukte het haar niet, tot haar grote ergernis en spijt. “Hij is ziek! Hij moet naar de dokter,” zei ze dan. Gelukkig kon mijn schoonmoeder me dan weer geruststellen.

“Het is precies Ali toen hij klein was. Maak je geen zorgen. Zo heb ik Ali ook opgevoed.” Grappig om die strijd tussen die twee oudjes te zien. Ondertussen weet ik dat ik me echt niet druk hoef te maken. Hij heeft een heel sterke eigen wil en wijkt daar niet van af. Zolang ik hem serieus neem en hem niets opdring is er niets aan de hand.

Waarom wil een kind niet eten?

Toen ik de strijd aan tafel nog wel aanging zei hij ook weleens: “Mama, geef mij maar straf, ik ga dat toch niet eten.” Zo van: dan kunnen we de hele trammelant overslaan en het kort houden vandaag. Nu is hij veel beter gaan eten. Ik was een stresskip aan tafel en dat is niet goed voor de sfeer. Ook niet voor de anderen, iedereen heeft daar last van. Die kinderarts wist dus echt waar hij het over had. Het hoeft niet altijd allemaal netjes volgens het boekje. Elk kind is anders. Luister en neem ze serieus. Hamer niet op moeten, moeten, moeten, maar denk ook eens verder.

Dat wil niet zeggen dat ik sommige gerechten nooit meer maak. Amin houdt nog steeds niet van stukjes paprika in zijn eten, maar ik gebruik het er niet minder om. In het begin liet hij nog zijn hele bord staan, later viste hij het eruit. Soms pureer ik het ergens doorheen en zeg ik daarna dat er gewoon paprika in zat. Zolang hij de grove stukken niet ziet, heeft hij nergens last van. Waar mogelijk probeer ik er wel rekening mee te houden. Als we zelf pizza’s maken, leg ik op zijn stukjes natuurlijk geen paprika. Zo probeer ik wat te bemiddelen en iedereen tevreden te houden.

Het lukt niet altijd, maar er is wel rust aan tafel. Dit is trouwens precies hoe ons mam het ook bij ons deed. We hadden een broer en zus die haar fameuze couscous met de zeven groenten niet lekker vonden. Los vonden ze de couscous en de groenten wel lekker en dus kregen ze het apart geserveerd. Voor degene die de duizendgatenpannenkoeken niet lekker vond met olijfolie maakte ze een stuk of drie pannenkoekjes zonder. Al moet je daar bij ons pap trouwens niet bij aankomen. Die zegt gerust: “Prima, eet jij toch niet? Dan is er meer voor ons!”

Dit is ook leuk...

Ze is getrouwd!

🆘 Healthy Sisters kan niet aansprakelijk gesteld worden voor de volgende beelden. Deze kunnen door …