0

Uitslag MRI scan

Een tijd geleden riep ik hard dat ik sinds begonnen ben met hardlopen ik geen enkel blessure heb. Volgens mij heb ik toen iets op mezelf afgeroepen. Vlak voor de marathon van Eindhoven raakte ik geblesseerd aan mijn hamstrings. Ik zag de marathon van Eindhoven aan mijn neus voorbij gaan. Pijnlijk! Maar Rachida heeft gestreden voor 2.

Toen ik zo goed begon te herstellen van de hamstrings, diende zich een andere onverwachte blessure aan. We trainen 3x per week onze hardloop groepjes. Tijdens de opwarming van mijn training die ik gaf (essentieel tijdens het hardlopen) ging ik keihard door mijn knieën. Fanatiek? Zonder meer, zo blij was ik weer dat ik mijn eerste kilometers kon en mocht maken.

Ik voelde meteen een knak maar had geen pijn verder. Dus heb ik mijn les afgemaakt met de dames. Eenmaal thuis en na een warme douche, werd mijn knie steeds dikker en dikker en ook heel pijnlijk. Toch maar even richting de huisartsenpost, waar ik wordt weggestuurd om thuis steeds 2 paracetamolletjes te slikken. Een hele geruststelling dus. Maar pas na een paar dagen zou je iets op foto’s kunnen zien.

De ochtenden zijn een hel, opstaan doet echt pijn. In rust is mijn knie het pijnlijkst. In beweging wanneer mijn knie dus ‘’warm’’ is, heb ik het minst pijn. Heel frustrerend om niet hetgeen te kunnen doen wat je wilt doen. Ik mis het hardlopen zo, ik merk dat mijn stemming daarmee bepaald wordt. Door niet te kunnen hardlopen, ga ik alleen nog maar meer van hardlopen houden. Als ik iemand zie hardlopen benijdt ik dat zo en moedig ik ze keihard aan. Om mijn gemis te compenseren. Maar ik ga niet bij de pakken neerzitten. Ik geloof oprecht dat alles met een reden gebeurd. Ook deze blessures. Van klagen wordt niemand vrolijk en helpen doe je er een blessure niet mee.

Ik probeer wel in beweging te blijven wat juist belangrijk is. Ik ga bv met ons hardloopgroepjes mee op de fiets. Hierdoor zet je minder kracht op de knie, als tip gekregen. Daarnaast laat ik de auto vaker staan en wandel ik veel meer. Ik verbruik nu natuurlijk veel minder. Op mijn voeding let ook net wat meer.

Ondertussen ben ik doorverwezen voor foto’s, daarop was niets spannends te zien. Maar waar komt de pijn vandaan? Voor de zekerheid en na wat oefeningen laat de dokter ook een MRI scan maken.

Vandaag heb ik daarvan de uitslag gekregen. Gisterenavond en vanochtend was ik best gespannen ervoor. Allerlei drama scenario’s passeerden. Maar…

Ik heb ‘’goed’’ nieuws. Waar ik bang voor was, namelijk dat mijn kniebanden en/of meniscus gescheurd zouden zijn is gelukkig niet. Wel zijn mijn kniebanden opgerekt en heb ik een botkneuzing. De pijn kan nog een aantal weken aanhouden maar daarna moet het over zijn. Belangrijk is wel dat ik rustig in beweging blijf.

In beweging ben ik gelukkig ook gebleven, maar nu ga ik een plan van aanpak maken om langzaamaan het hardlopen op te pakken.

Nu meer dan ooit heb ik zin in mijn geplande wedstrijden van 2017

Liefs van een Kreupel Sister