0

Sporten met een hoofddoek

‘Die hoofddoek, die we allebei dragen, kan een extra drempel zijn om de straat op te gaan. Niet alleen omdat de kans op prikkende blikken groter is, maar ook omdat er soms een taboe op rust in je omgeving. Mensen vinden het vreemd. Wij kregen in het begin nog wel eens reacties als: “Je gaat toch niet rennen op straat?” of “Doe je dat hardlopen binnen dan?” Nee, dat doe je buiten. Duh! Gelukkig kijkt de nieuwe generatie er in het algemeen minder van op. In al die jaren dat we nu met hoofddoek hardlopen hebben we nog nooit nare opmerkingen gekregen.

We krijgen wel vaak vragen, maar die komen alleen maar voort uit oprechte interesse en dat vinden we hartstikke leuk. “Meid, heb je het niet warm zo?” vragen ze dan bijvoorbeeld. Maar dat valt reuze mee. Sterker nog, je voelt het zelfs niet meer.

We dragen tijdens het rennen hoofddoeken van microfiber dat makkelijk ademt en lekker dun is. Heel comfortabel. Zeg maar de joggingbroek onder de hoofddoeken. Tijdens de halve marathon van Eindhoven hoorde Rachida: “Hup Fatima hup!” Daar kunnen we alleen maar hard om lachen. Aan de toon kun je horen dat het goed bedoeld is. Sporten verbindt, dat is elke keer weer mooi om te zien. Gewone voorbijgangers doen trouwens vaak alsof ze het de normaalste zaak van de wereld vinden, maar af en toe tellen wij zachtjes tot drie en kijken we tegelijkertijd om. Dan zie je dat ze hun nek helemaal verdraaien om ons na te kijken. Als we er een vrolijk “Goedemorgen!” achteraan roepen, zie je ze kijken: het praat Nederlands?!

Onze boodschap voor alle vrouwen met een hoofddoek: gewoon doen! Je moet je hoofddoek nooit als een belemmering zien. Jij bent degene die uiteindelijk wint.’

‘Onze eerste wedstrijd was de Marikenloop, een run waar alleen vrouwen aan meedoen. Dat was zo ontzettend spannend, het leek wel een eerste werkdag. We hadden geen idee wat ons te wachten stond. De nacht van tevoren konden we amper slapen en in de trein ernaartoe werden de zenuwen alleen maar erger. Alle dames van onze loopgroep waren er en uiteindelijk finishte Rachida maar liefst tien minuten sneller dan onze trainster. In eenenvijftig minuten! Voor Najima was het een enorme persoonlijke overwinning. Na al die verschillende sporten en haar trauma van de gymlessen op school, dacht ze eindelijk een keer: YES! Ze kreeg vertrouwen in zichzelf en in het hardlopen.

We hadden de smaak te pakken. Na de Marikenloop volgde wedstrijd na wedstrijd. Elke keer word je meegesleurd in het enthousiasme van zo’n grote groep, met allemaal een grote liefde voor het lopen. En het voelt ook zo stoer. Kijk mij hier maar mooi hardlopen. Hier kom ik! Aan de kant!

Nog steeds hebben we last van wedstrijdkriebels, maar het is nu gezonde spanning en geen angst meer voor het onbekende. Je slaapt amper, juist omdat je weet dat je goed moet slapen en de volgende dag weer vroeg op moet. Slaap nou, slaap nou, slaap nou, gaan die hersenen dan. Rachida had voor haar eerste halve marathon zelfs nachtmerries. Najima wordt vlak voor de wedstrijd altijd bang dat ze tijdens de run moet plassen en durft dan amper te drinken, terwijl dat juist zo belangrijk is. Het hoort er allemaal bij.

En dan is er nog de competitie met jezelf. Stiekem je tijd proberen te verbeteren. De laatste kilometers zijn dan ook altijd ellende, mentaal is dat zo zwaar. Je benen veranderen opeens in spaghetti en alles lijkt te vertragen. Gelukkig staat er dan altijd wel iemand aan de kant, want we hebben een fanclub die graag meereist. Man en kinderen, zussen, vriendinnen. Bij een van onze halve marathons hadden ze zelfs een bord gemaakt met “RUN HEALTHY SISTERS RUN!” Dat geeft dan weer energie. Je moet ook wel door, want stoppen is zeker tijdens die laatste kilometers geen optie. Al gaan we kruipend over de finish, we maken ’m af ook. Eenmaal de finish over, is er alleen nog dat euforische gevoel: Yes, we did it again! Wie had dat ooit van ons gedacht?

We begeleiden nu zelf onze eigen hardloopgroepen op verschillende niveaus. Als we terugdenken aan onze eigen eerste keer rennen met onze hardloopgroep is het zo’n gek idee dat wij nu de trainsters zijn. Wij helpen een nieuwe lichting hardlopers en proberen ze zo veel mogelijk te motiveren. Het blijft mooi om te zien hoe onze trainers steeds beter worden en hetzelfde proces
doormaken dat wij ooit doorliepen.’