0

Opvang van vluchtelingen

Ik schaam me, ik schaam me voor mijn gezeur, geklaag en soms ondankbare gedrag. Dat ik zeur als ik een kledingstuk niet in mijn maat vind. Ik schaam me dat ik hardop vloek als ik in de file sta. Ik schaam me als klaag dat het koud is en regent. Dat ik ├╝berhaupt zeur om nutteloze zaken. Ondanks ik heel dankbaar ben en heel bewust ben dat ik een goed leven heb maak ik me aan bovenstaand nog te vaak schuldig. Dat heb ik me de afgelopen dagen heel goed gerealiseerd. We zijn namelijk keihard met onze neus op de feiten gedrukt.

Vorige week werden we door ons contactpersoon bij de gemeente Helmond benaderd of wij, Healthy Sisters, zin, tijd en interesse hadden om te helpen bij de opvang van 200 Syrische vluchtelingen. (vreselijk woord) Zin? Eum ja! Interesse? Zonder meer! En tijd gingen we maken, door her en der te schuiven moest dat goed komen.

veka

In mei hebben wij de nacht van de vluchteling gelopen, lees hier het verslag, toen was het zwaar, maar lichamelijk vooral. Die bewustwording is tijdens zo’n nacht heftig maar niet zo heftig als wanneer je echt Syrische vluchtelingen van dichtbij meemaakt, met ze praat, hun leed ziet en voelt. Nu is het zwaar maar vooral geestelijk.

Maandag 23 november half 2 staan we met alle teamleden te wachten op de komst van deze Syrische vluchtelingen. Allereerst arriveert een bus met hun koffers en andere persoonlijke spullen. Daarna zij zelf. Kinderen, vrouwen en mannen. Heftig. Want hoe bereidt je je hierop voor? Hoe benader je ze? Deze mensen hebben namelijk al 10 opvangcentra’s van de binnenkant gezien in nog geen 2 maanden tijd.

veka3

Het valt me op dat de sfeer heel gemoedelijk, rustig en ontspannend is. Ik weet niet of ik zo rustig zou zijn. Je verwelkomt ze, je begeleidt ze naar hun slaapplek voor de komende 72 uur en vervolgens hebben zij hun draai gevonden. Ze maken het zichzelf al zo huiselijk mogelijk. Ik sta alleen maar vol bewondering naar ze te kijken. Hoe kwetsbaar, teer en beschadigd ze zijn, in mijn ogen stralen ze zoveel moed uit en ik kan niets anders dan heel en heel veel respect voor ze hebben.

Verhalen als dat ieder hun dierbaren heeft moeten achter laten. Een moeder, een vader, kinderen, opa en oma. Als gezin uit elkaar gerukt.
Tijdens de “vluchtreis” 48 uur moeten staan zonder even te zitten. Rennen, lopen, in bootjes, weer lopen. Rennen voor je leven. Daar kunnen jij en ik bijna niets bij voorstellen hoe hoog ons inlevingsvermogen ook is. Verhalen die je raken, waar je even van moet slikken en een traantje moet wegpikken.

veka4

De basis van deze mensen is weg. Bestaat uit slechts nog een koffertje met spullen die ze tijdens hun reis van 10 opvangcentra’s opgebouwd hebben. En dan klaag ik of lees ik reacties van anderen die zo onterecht zijn. Die half niet weten wat deze mensen hebben meegemaakt en nog moeten doorstaan. Dit hadden wij ook kunnen zijn.

Inmiddels is het weer met 72 uur verlengd en wij zijn dankbaar dat wij meer tijd met deze mensen mogen doorbrengen.

Bedankt gemeente Helmond, voor deze mooie kans. Dat jullie ons van dichtbij hierin betrokken hebben. Het is heftig, confronterend maar een mooi en harde les. Eigenlijk zou iedereen een dagje moeten meedraaien, dit is namelijk wat ze noemen; een levensles.

Veel liefs,

Healthy Sisters