0

Kleine meisjes worden groot!

Kleine meisjes worden groot. Ik schrijf dit met gemengde gevoelens en een brok in mijn keel. Precies 15 jaar geleden werd ik voor het eerst moeder van een klein wondertje. Genaamd Sarah. Ali wilde haar Nora noemen maar dat is iets voor een andere blog. Na 42 weken en 6 dagen (ja in Nieuwegein laten ze je nog lang rondlopen) zwangerschap is het toch Sarah geworden.

Maandag 31 maart 2003 om 21:45 uur is Sarah geboren. Twee uur later en ze was een grap geweest.

Na zeven maanden echt zwaar misselijk geweest te zijn, veranderde ik in een vreetmonster. Maar toen het daarna beter ging was het menens ook. “Ali, wil je kippenpootjes voor mij halen? Ali, ik heb zo’n zin in een burger! Ali? Ali!” En dan boven op die pootjes en burger nog een paar stukken pizza. Koude chocoladevla met daarna een zak chips op de bank. Terwijl Ali onderweg was om een Turkse pizza met knoflooksaus te halen, belde ik hem of hij ook nog even langs de Mac wilde voor frietjes en ijskoude cola.

Het tijdstip maakte niet uit en hoe ongezonder, hoe lekkerder.

Het hielp niet bepaald mee dat het in de Marokkaanse cultuur not done is om een zwangere vrouw iets te weigeren. Als ze ergens zin in heeft, dan is het je plicht dat voor haar te maken of halen. Ali deed dus alles voor me. Mijn lieve moeder was ook erg.

We woonden toen in Utrecht en ik ging elk weekend terug naar Helmond. Doordeweeks belden we regelmatig en ik liet me dan ontvallen dat ik zo’n zin had in een gegrild kippetje dat ze zo goed kon maken, of in haar heerlijke pannenkoeken. Op zaterdag stond dan alles voor me klaar. Erg hè? (Ik heb hier zoveel misbruik van gemaakt 🙈)

Ik ben eigenlijk heel tenger getrouwd, in het begin van mijn zwangerschap woog ik achtenvijftig kilo. Aan het eind waren het er negentig geworden. Tweeëndertig kilo was ik aangekomen.

Twee-en-dertig! Ik was niet alleen van voren zwanger, maar ook van achteren en van de zijkant. Als je me in de verte aan zag komen zag je iets wat hopelijk een zwangere vrouw was, anders was het echt verkeerd geweest.

Ali sprak zich daar nooit over uit. Wist hij veel. Ik droeg zijn kind, ik was zijn vrouw, dus was hij ontzettend zorgzaam. Maar beter ook, want met al die de hormonen weet ik niet of ons huwelijk het overleefd had als hij dat wel had gedaan. Ik voelde me al een walvis en kon daar geen commentaar van mijn man bij hebben.

Om een heel lang verhaal kort te maken; Mijn overgewicht heb ik eigenlijk allemaal aan Sarah te danken. Door haar zwangerschap is het allemaal begonnen. Ik maak er nog steeds wel eens grapjes over dat ik vanaf dag één altijd goed voor haar heb gezorgd. Ik at namelijk echt voor twee. Zij is alle kilo’s dubbel en dik (letterlijk) waard geweest!

Zaterdag werd mijn kleine meid 15 jaar. Ze wilde helemaal niets aan haar verjaardag doen. “Ik ga volgend jaar met papa naar New York en dan vier ik het extra” aldus Sarah. Zonder dat ze het wist heb ik een surprise high-tea georganiseerd. Wat was ze verrast. En natuurlijk heb ik weer enorm veel punten gescoord en kan ik voorlopig niets verkeerds doen!

Fijne woensdag en tot volgende week!

Veel liefs,

Rachida & Kids