0

Kilometervreter!

Als Bourgondiër, Marokkaan en als kok zijnde ben ik de hele dag door met eten bezig. Koken, proeven, lekkerder maken, proeven, afsmaken en dan weer proeven om mijn met liefde gemaakte maaltijd vervolgens heerlijk op te peuzelen. Ik hou net zoveel van koken als dat ik van eten hou en dat is een gevaar. Ik heb aanleg om uit te dijen dus moet ik het wel in balans houden met sporten.

1 Keer in de week voetbal ik in de zaal en ben ik 2 keer 20 minuten intensief/actief bezig.
Daarnaast heb ik net voor de ramadan besloten om de halve marathon (21km!) in Eindhoven te gaan lopen. Dat gebeurde tijdens een, hoe kan het ook anders, uitgebreid etentje. Ik was met mijn gezin op bezoek bij de The Healthy Sisters en na een 3 gangen maaltijd (bijna helemaal Healthy ?) hadden wij het over o.a. sport en zo kwamen we op de halve marathon. Daad bij woord toegevoegd en ter plekken met z’n 6en ingeschreven.

En dan… “Dun trainster” zoals ik haar op z’n Brabants noem (Rachida) kwam met een programma om stapsgewijs en verantwoord toe te werken naar de halve marathon. Najima die adviseerde met voeding en hoe wij sneller konden herstellen na de trainingen. De ene keer een lange afstand binnen een bepaalde tijd en de andere keer een interval training. Alles om ons klaar te stomen voor die gevreesde 21 kilometers.

Een paar weken na het inschrijven begon de ramadan en dan is de dagelijkse ritme helemaal anders. Heel vroeg eten (voor dageraad) en totale onthouding tot heel laat (zonsondergang). Aangezien de ramadan dit jaar in de zomer viel waren het hele lange dagen (gemiddeld 19 uur). Naast de dagelijkse verantwoordelijkheden en bezigheden zoals werk, gezin, deadlines, voetbal kwam er ook nog bij dat we een commitment hadden van 3 keer in de week trainen voor de halve marathon. 

Zo opsommend lijkt het wel mee te vallen, maar geloof mij…… Ik had het zwaar!!
Ramadan of niet, werk of niet, hardgelopen werd er! De eerste paar keren waren gewoon niet leuk. Ik merkte dat ik het zwaar had. Conditioneel was ik verreweg van waar ik wilde zijn (en waar ik hoor te zijn) voor de halve marathon en lichamelijk had ik een aantal klachten. Mijn hiel, mijn knieën en mijn kuiten protesteerde na elke training, maar ondanks dat gingen we gewoon onverschrokken door.

Het mooie aan het trainen met een groep is dat je elkaar motiveert. Uiteraard hadden wij een groepsapp en daar werd het nodige aan motivatie (vooral door “dun trainster”) in gecommuniceerd. Ik heb momenten gehad na 10 uur werken dat ik simpelweg geen zin had en om mijn teammaten niet te teleurstellen trok ik mijn trom schoenen gewoon aan en gingen we er gewoon tegen aan. Achteraf was ik er blij mee en maakte ik zo toch elke keer vooruitgang. Laat de Marathon maar komen!

Dit wordt de 5e keer dat ik de halve marathon van Eindhoven ga lopen en nog steeds heb ik gezonde spanning voor aanvang van die gevreesde 21 kilometers. Het zal de komende weken nog wel even doorbijten zijn omdat de trainingen nu steeds moeilijk worden. Langere afstanden, meer kwaaltjes, “opgeef momenten”, “de man met de ijzeren hamer” opgevolgd door trots, euforie, enthousiasme en een high five van ” the healthy sisters”. 

Ik moet eerlijk bekennen dat ik in het begin oprecht een hekel had aan het lopen, maar beide dames van The Healthy Sisters zeiden na elke training dat dat wel zou veranderen met de tijd en na een aantal trainingsuren. Heel wat trainingen verder merk ik dat het lopen velen malen gemakkelijker gaat en dat ik met plezier mijn sportveters strik en de de kilometers vreet. Je leest het, zolang ik kan eten (ook al zijn het kilometers) ben ik tevreden.

Tot bij de eindstreep in Eindhoven!

Chef Toub

Chef Toub is ook te vinden op Facebook en Instagram!