0

Ik ben geweldig!

Laatst stond ik bij de apotheek. Heel onbewust ving ik een gesprek op. Twee jonge meiden waren aan het kletsen over een derde meid die zichzelf blijkbaar helemaal geweldig vond. Dat begrepen zij niet zo goed. Wat een heel sappig gesprek opleverde in de apotheek. Best leuk als je lang moet wachten.

Afijn, het is wel iets wat mij aan het denken bracht. Is het heel vreemd om over jezelf te zeggen dat je jezelf leuk, mooi, en geweldig vindt? Heeft ooit iemand die ongeschreven regel de wereld in geholpen waar het vervolgens taboe is geworden om dit hardop te zeggen over jezelf? Of dat je hardop niet mag zeggen dat je iets heel goed kan. Of dat je hardop je dromen uitspreekt. Uitspreken wat je wil, kan en wat je van jezelf vindt wordt vooral gezien als arrogant en hoogmoed. En natuurlijk is een bepaalde nuance op z’n plek. 24 uur per dag 7 dagen per week van de daken schreeuwen hoe geweldig je bent, daar hou ik dan ook niet van.

Maar ik hou er wel van dat je mag uitspreken hoe jij jezelf ziet. Dat doen we bij het solliciteren toch ook? Vertellen wat onze sterke eigenschappen zijn. Bij het afvallen riep ik ook jaren dat ik het echt niet kon. Toen ik dat ging omzetten in “ik kan het en het lukt mij” lukte het ook echt.

Eigenlijk heeft het meer te maken met geloven in jezelf. Geloven op je eigen krachten en kunnen. Dat mag je best uitspreken. Daarbij is het belangrijk wel hoe je dat overbrengt. Wanneer je gelooft in jezelf, straal je dat uit. De mensen om je heen zien dat en geloven dan ook in jou. Dat dwingt ook respect af.

Dus, jij bent geweldig, en gaat voor datgene jij wil en kan. En dat mag echt de hele wereld weten!