0

Het vreselijke K-woord

Er zijn mensen die de strijd niet eens aangegaan zijn, er zijn mensen aan het vechten voor hun levens en er zijn die het gevecht verloren hebben.

Vroeger was het uitzondering als je kanker had. Terwijl ik kanker voluit schrijf krijg ik een naar gevoel. Ik vind het altijd zo’n beladen woord. Normaal gebruik ik alleen K als ik het schrijf of wanneer ik het uitspreek zeg ik ‘’je weet wel, die ziekte’’.  Wanneer je het niet voluit schrijft of uitspreekt alsof het dan niet bestaat.

Vroeger was het dus uitzondering. Dan hoorde je van dat er iemand het had of dat er iemand overleden was daaraan. Het was allemaal heel ver weg en kwam niet voor in je eigen kring.

Vandaag de dag is het meer uitzondering geworden wanneer je het niet hebt. In een rap tempo lijken de percentages omhoog te schieten en zijn we de een na het ander dierbaar persoon aan het begraven. Het lijkt wel een soort griep. Niemand schrikt meer en mensen vragen niet eens meer naar de doodsoorzaak. Het lijkt zo normaal geworden. Jong of oud het heeft geen leeftijd meer.

Nu ik dit zo typ, bedenk ik me dat dit een van de ‘’heftigste’’ blogs is dat ik schrijf. Maar ergens wilde ik het wel delen met jullie. In mijn eigen dichte omgeving hoor ik vrijwel niets anders meer. Het raakt me enorm om zoveel verdriet te zien. Toch ben ik altijd verwonderd over de kracht die iedereen heeft in zo’n situatie. Vooral zij die getroffen zijn. Op de een of ander manier valt me op dat zij het meeste kracht en positiefs zijn in zulke pijnlijke situaties.

Ieder voert zijn gevecht. Dus laten we vooral lief en toleranter zijn naar elkaar en wensen iedereen enorm veel sterkte en kracht toe.