0

Het komt steeds dichterbij…

Het komt steeds dichterbij, de halve marathon van Eindhoven. Dit wordt mijn derde halve marathon in 1.5 jaar tijd. Gemiddeld dus per half jaar een halve. Met hardlopen heb je ook zulke wedstrijden nodig omdat je gemotiveerd moet blijven. Alhoewel ik voor hardlopen nooit geen motivatie nodig heb, is het een fijne stimulans.

Zomaar hardlopen of in training zijn voor de halve verschilt wel, maar net zoals de 2 voorgaande keren gaat mijn training aan het einde niet vlekkeloos, zeg maar gerust bagger! Voor degene die het zich nog kunnen herinneren, tijdens mijn training voor de eerste halve marathon had ik heel erge last van dat mijn zenuwen bekneld raakte en daardoor mijn rechterarm soort van uitviel. Het gevoel van ‘’beestjes’’ in je armen waarover je geen grip hebt. Dat was knap lastig hardlopen. Maar desalniettemin, heb ik ‘m uitgelopen net zoals de 2e halve in Eindhoven vorige jaar.

Dit keer is het anders, waarschijnlijk heb ik een hamstringblessure te pakken. Rachida had me gewaarschuwd. Ik was iets te fanatiek tijdens de intervaltrainingen. Steeds als ik ga hardlopen heb ik hevige pijn aan de achterkant van mijn bovenbeen. Op rustige tempo gaat het nog, maar zodra ik een tandje bijzet heb ik veel pijn. Met nog 2 weken op de planning tot de halve marathon begin ik me serieuze zorgen te maken. Maar vooral balen dat ik steeds klachten heb in mijn aanloop naar een halve marathon. Balen is nog zacht uitgedrukt. Het beïnvloedt mijn humeur en het irriteert mij gigantisch.

Momenteel doe ik er alles aan om snel te herstellen. Terwijl ik dit typ staat het inplannen van afspraken bij de fysio en hijama (chineze cupping) op de planning.  Maar dit belemmert wel mijn voortgang van de training. Juist nu ik mijn tijd wilde verbeteren en voor een PR wilde lopen. Shoot me!

Goed, door te klagen verandert de situatie niet. Ik ga NU bellen en alles eraan doen om aan de start te staan op zondag 9 oktober in Eindhoven.

Lots of love,

Najima