0

Halve marathon Eindhoven!

Nadat ik in maart mijn eerste halve marathon gelopen had. Zei ik dit jaar echt niet meer, misschien volgend jaar. Maar zoals het altijd gaat met zulke gevaarlijke uitspraken, moet ik hierop terugkomen. Tijdens een veelste gezellige etentje, in alle enthousiasme, toch weer ingeschreven voor de halve marathon in Eindhoven. Oktober leek toen nog zo ver weg!

Eigenlijk is de tijd gevlogen, sinds juni lijken we in een sneltrein te zitten met een onbekende bestemming. We hebben getraind, soms met zin en soms met enorm veel tegenzin. Soms met pijn, maar vooral met heel veel liefde. Want wat hebben wij, het met zijn zessen gezellig en leuk gehad. We hebben gelachen en soms ook gehuild. Zoals ik zei, sinds juni is er veel gebeurd onder andere het ziek zijn van onze vader waar het elhamdillah nu goed mee gaat.

Trainingen werden verschoven, af en toe helemaal afgezegd. Maar doorgaan gingen we en zo stonden we gisteren in de startvakken, om precies te zijn in startvak G. Laatste selfies en filmpjes werden gemaakt. Laatste whatssapjes en telefoontjes werden afgerond en om precies 13:30 uur gingen we van start.

Wow, wat een ambiance, wat een enthousiasme en wat een energie. Het is ongelooflijk hoeveel mensen er aan de kant stonden. Iedereen die je naam roept, mensen die je onderweg aanspreken, soms met de verkeerde naam. Haha, ik hoorde af en toe zelfs Fatima kom op, Najima of Fatima who cares. Ik kreeg zoveel energie van deze mensen te gek! En energie heb je nodig…

Goed, hoe ging het echt? Eigenlijk top. Geen pijntjes gehad, geen opgeef momenten alleen maar gaan en genieten was het. Af en toe foto’s maken van de mensen langs de kant. Stiekem whatsapp in de gaten houden, kreeg zoveel lieve en warme berichten binnen.

Tot aan 20 km ging het prima. Ik dacht namelijk dat ik de finish bereikt had. In alle enthousiasme belde ik mijn zus op, hijgend zei ik dat ik er bijna was. Ze vroeg waar ik aan het rennen was, nou dat was bij de primark in de buurt. Oh zei ze nog een paar meter. Nou die paar meter was nog 1.1 KM en geloof me 1.1 KM is heel en heel lang als je echt je limiet bereikt hebt.

Mijn benen waren verzuurd, ik kon echt niet meer. Ik zag de mensen langs de kant ook niet meer, ik keek alleen uit naar de finish. Die leek zo ver weg. Ineens zag ik mijn 2 nichtjes naast me meerennen. Ik dacht huh waar komen zij vandaan. Ik hoorde niks van wat ze zeiden door mijn oordopjes. Ik zag ze alleen wijzen naar de zijlijn. Daar stonden lieve familie en vrienden. Dat ik hun zag, heeft me echt over die laatste meters getrokken. Mijn nichtjes verdwenen weer tussen de menigte en ik haastte me naar de finish. Ik zag mijn toen nog bruto tijd, en ik kon wel janken! Teleurstelling was groot, heel groot.

Na mijn medaille en flesje AA zag ik de, in mijn ogen ware kampioenen van vandaag, Mounir en Rachida. Gewoon 2,04 uur gelopen te gek! Zij hadden al tijd om op adem te komen. Snel foto’s gemaakt want we koelde heel snel af! Even gezoend en geknuffeld met onze aanhang. Daarna richting huis, beetje voor beetje maakte teleurstelling plaats voor euforie. Ik mag best trots zijn op mezelf, want precies 30 weken geleden liep ik mijn eerste halve marathon in Utrecht, ik heb mijn tijd verbeterd maar het is nog niet zoals ik gehoopt had. Over 30 weken lopen we gewoon weer een halve, want ja, 3e keer is scheepsrecht!

We willen iedereen bedanken die ons via Facebook, instagram, twitter, whatsapp heeft aangemoedigd. Bedankt voor jullie motiverende woorden. Onwijs bedankt, shokran!

En andere lieverds die langs de kant stonden voor ons in de kou, jullie zijn toppers! Much love for you!

En nu gaan we vrolijk door, vanavond starten we met onze nieuwe hardloopgroep. Spierpijn of niet, we hebben zin in onze nieuwe groep!