0

Een groot verlies op 11-04-2009

Vandaag is het woensdag. Eigenlijk mommy diary van Rachida. Maar vandaag is het niet zomaar een woensdag. Het is 11 april. Een datum die ons gezin niet snel vergeet.

9 jaar geleden zijn we een onderdeel van ons 11 tellende gezin verloren. Een dag die heel vers in het geheugen gegraveerd staat. Een dag waar ik van minuut tot minuut nog weet wat er gebeurde. Wat ik aanhad, wat iedereen deed, wie er was en wat iedereen zei. Een dag gevuld met alleen maar emoties. Het was een zaterdag en om 14:10 veranderden onze levens.

Rachida was hoogzwanger en had net 5 weken in het ziekenhuis gelegen omdat haar vliezen te vroeg gebroken waren. Net dat ze het weekend toch even naar huis mocht gebeurde dit. Alsof alles voorbestemd was, wat ook zo is. Niets is toeval.

Hoe belangrijk eten in ons cultuur was bewees zich op dat moment en alle momenten daarna. Er werd meteen gekookt voor de mensen die kwamen condoleren. Mensen die kwamen condoleren namen ook van alles mee. Ook op dat moment leek het alleen maar om eten te gaan. Wat mij betreft ook iets waar meteen mee gestopt mag worden. Leven en dood, verdriet en vreugde liggen zo dichtbij elkaar.  Onze broer zijn we op 11 april 2009 verloren en op 28 april 2009 kwam Noor in ons leven. Noor betekent licht. Dat was zij ook echt op dat moment en nog steeds. Met haar mooie grote groene ogen gaf ze ons kracht en scheen ze letterlijk licht in ons leven. Mede door haar zijn we denk ik ook deze zwarte periode doorgekomen.

Dat is ook een van de momenten geweest dat mij heel erg deed beseffen hoe belangrijk het is om het leven te omarmen. Om altijd overal het beste van te maken hoe de situatie ook is. Maar ook om alles uit het leven te laten. De dood van ons broer heeft mij geleerd met andere ogen naar het leven te kijken.